فـيـلـم‌نـوشـتـه‌هـا



Friday, October 31, 2014

قصه‌ای که ادامه دارد

شرکت فیلم قصه‌ها در جشنواره ونیز، بازتاب‌هایی آشنا در داخل کشور داشت که سال‌هاست – از زمان آغاز موفقیت های جهانی سینمای ایران – بارها تکرار شده؛ این که فیلم‌های بازتاب‌دهنده فقر و مشکلات و به قولی «سیاه‌نما» نباید به جشنواره‌های دنیای استکباری عرضه شوند و این فیلم‌ها آبروی مملکت و نظام را در دنیا می‌برند و از این قبیل مخالفت‌های تکراری... در این گونه موارد، اغلب معترضان، مسئولان فرهنگی را خطاب می‌دهد و به آن‌ها می‌تازند که چرا اجازه ساخت و نمایش این فیلم‌ها را می‌دهند. اظهار نظر وزیر فرهنگ و ارشاد اسلامی در مورد نمایش قصه‌ها در ونیز، که باید مدافع نهادهای عملکرد زیر مجموعه‌اش در چارچوب یک سیاست کلی مورد توافق باشد، از عجیب‌ترین اتفاق‌های دوسه دهه گذشته در این زمینه بود.
فارغ از این که فیلم‌هایی که در جشنواره‌ها نمایش داده می‌شوند تا چه حد ارزش سینمایی دارند یا به عنوان سندهایی از اوضاع یک کشور – هر کشوری – قابل استناد هستند (که نیستند)، یک نکته اساسی معمولاً در این اعتراض‌ها فراموش می‌شود که جشنواره‌ها اصولاً محافلی روشنفکری هستند (نه به معنای کنایی آن) از تماشاگران نخبه، برای نمایش فیلم‌های برتر هنری از دیدگاه خودشان. بیش‌تر جشنواره‌ها – منهای جشنواره‌های صرفاً متمرکز بر آثار تجربی – راغب به نمایش فیلم‌هایی هستند که ناهنجاری و درد و مسأله و مشکلی در آن‌ها مطرح می‌شود. به طور معمول، فیلم‌های موفق سینمای تجاری، یا فیلم‌های تبلیغاتی که اوضاعی گل‌وبلبل از این‌جا و آن‌جا ترسیم می‌کنند، جای چندانی در جشنواره‌ها ندارند و در این رویداد در اقلیت محض هستند.
بررسی کارشناسانه حکم می‌کند که با کنار هم گذاشتن فیلم‌‎های برنده در جشنواره‌ها، یا حتی بررسی برندگان اسکار به عنوان آمریکایی‌ترین و به تعبیری استکباری‌ترین جایزه سینمایی جهان از دیدگاه معترضان، ببینیم واقعاً چه فیلم‌هایی در این رویدادها مطرح بوده‌اند. منابعش هم فراوان است. خودتان زحمتش را بکشید لطفاً. فیلم‌های پروپاگاندا را فقط می‌توان در قالب هفته‌های فیلم که معمولاً توسط رایزنی‌های فرهنگی در کشورهای مختلف برگزار می‌شود نمایش داد. همین و بس. اگر می‌خواهیم در جشنواره‌ها شرکت کنیم، جشنواره‌ها از همه جای دنیا، همین جور فیلم‌ها را می‌پذیرند.

Labels: ,



[ / ]




.مطالب اين صفحه تحت قانون «حقوق مؤلفين» است. چاپ بخشی يا تمام اين صفحه تنها با اجازه نويسنده ممکن است ©