فـيـلـم‌نـوشـتـه‌هـا



Thursday, October 03, 2013


رمـان‌هـای عُـمـر

«جزیره اسرارآمیز» و همه ژول ورن‌ها
جزیره اسرارآمیز اولین کتابی بود که مرا به نویسنده‌ای معتاد کرد. پیش از آن، میکی اسپیلین هم بود، اما همان سال‌ها فهمیدم بسیاری از کتاب‌هایی که به اسم او در آمد جعلی بود. تازه آن هم اعتیاد به ماجراهای «کارآگاه مایک هامر بود» و دلیل دیگری داشت، نه خوره کتاب‌های یک نویسنده شدن. جزیره اسرارآمیز تخیل محض و بی‌انتهایی بود که بعد با خواندن همه کتاب‌های دیگر نویسنده‌اش از این حیث سیرابم کرد.
«طهران مخوف»/ مرتضی مشفق‌کاظمی
از اولین کتاب‌های جدی ادبیات داستانی مدرن فارسی که خواندم و تکانم داد، به خاطر تصویر تازه و دقیقی از تهران قدیم که با کلام ترسیم و آن را در قالب داستان پرکششی عرضه می‌کرد. ضمن این که لحن پرخاشگر و معترض نویسنده و شخصیت‌هایش را، گرچه داستان مربوط به اواخر دوره قاجار بود، به زمان خودمان نسبت می‌دادیم.
«ریشه‌ها»/ الکس هیلی
حکایتی جذاب، عمیق و خواندنی از چند نسل از سیاهان آفریقا که برای بردگی به قاره نو برده شدند. نوعی اتوبیوگرافی نیاکان که مو به تن آدم سیخ می‌کند.
«آوای وحش»/ جک لندن
تنها کتابی که به روایت از یک حیوان درنده خواندم، و چه خوب نویسنده از زبان ذهن او حالات و احساسات و ماجراهایش را روایت می‌کند! گویی که نویسنده خودش سال‌ها گرگ بوده!
«شکر تلخ» و همه جعفر شهری‌ها
رمانی اتوبیوگرافیک از نویسنده‌ای استثنایی و آدمی بی‌همتا که حتی کتاب‌های اجتماعی و غیرداستانی‌اش هم از هر داستانی جذاب‌تر است، هرچند اگر نثرش در برخورد اول دافعه‌برانگیز باشد (که بعد وقتی با آن‌ها اخت می‌شوی، جزو جاذبه‌های آثارش می‌شود). اگر او نبود، ادبیات ایران و پژوهش‌های اجتماعی سرزمین ما چیز خیلی مهمی را کم داشت. روانش شاد.
«مقلدها» و همه گراهام گرین‌ها
این فقط یک نمونه از استادی گرین در داستان‌پردازی است؛ استاد فضاسازی و سازنده حس سرما و گرما و شرجی و عشق و نفرتت و التهاب و خیانت و دل‌شوره و همه احساسات انسانی در متن داستان‌های جذاب و پرتنش.
«وانهاده»/ سیمون دو بووار
دنیای خاموش و خلوت و تاریک زنی که مردش رهایش کرده، با اوهام و دل‌شوره‌هایی برآمده از پنهان‌ترین لایه‌های ذهن انسان.
«داستان جاوید» و تقریباً همه اسماعیل فصیح‌ها
این هم به‌نوعی برایم یادآور طهران مخوف است، اما با نثری جدیدتر و پالوده‌تر، از نویسنده‌ای که، هرچند صناعات ادبی در کارش کم‌تر از بزرگان است و گاهی نوشته‌هایش به نثر سردستی ژورنالیستی پهلو می‌زند، داستان‌پرداز قهاری است و داستان‌هایش گریبان خواننده را رها نمی‌کند، به‌خصوص همین داستان جاوید.
«رازهای سرزمین من»/ رضا براهنی
از اولین نمونه‌هایی که در ادبیات فارسی با روایت‌های متقاطع آشنایم کرد، با داستان‌ها و داستانک‌هایی پرکشش و تکان‌دهنده، و درهم تنیده‌شدن استادانه آن‌ها، با نثری پخته و هر آن‌چه از ادبیات داستانی جذاب انتظار داشتم؛ منهای پاره‌هایی که به شیوه شاهنامه نوشته شده و همه را قلفتی رها کردم و نخواندم!
«آب، بابا، ارباب»/ گاوینو لدّا
اتوبیوگرافی چوپان‌زاده نابغه ساردنیایی که از شرایط پیرامونش کنَد و استاد زبان‌شناسی شد و بعد داستان زندگی خشن و ناعادلانه‌اش را که پدرسالاری بر آن حاکم بود نوشت و برادران تاویانی هم فیلم پدرسالار را بر اساس آن ساختند. توصیف‌هایش با ترجمه درخشان زنده‌یاد مهدی سحابی فوق‌العاده است.
«چراغ‌ها را من خاموش می‌کنم»/ زویا پیرزاد
برکه آرام و ساکن زندگی یک زن با پرواز پروانه‌ای بر سطح آن اندکی موج برمی‌دارد، و پروانه که می‌رود، تمام. از شاهکارهای ادبیات داستانی دهه‌های اخیر.
و همه پرویز دوایی‌ها
ختم همه آن‌چه از نثر شاعرانه می‌شناسم و دوست دارم. در میان آثار همه هنرمندان همه قرون و اعصار، از هر ملیت و جغرافیایی، هیچ‌کس مانند او عمیق‌ترین احساساتم را شخم نزده؛ توضیحش مفصل است.

ماًخذ: دوماهنامه اندیشه پویا، شماره 10، مهر 1392

Labels: ,



[ / ]




.مطالب اين صفحه تحت قانون «حقوق مؤلفين» است. چاپ بخشی يا تمام اين صفحه تنها با اجازه نويسنده ممکن است ©