فـيـلـم‌نـوشـتـه‌هـا



Friday, December 09, 2011

این دلقک بی‌قرار

Shami Kapoor
2011 - 1931

شَمی کاپور – که آن سال‌ها اسم کوچکش را شِمی تلفظ می‌کردیم – آمیزه‌ای از دو عنصر اساسی سینمای هند بود؛ یکی درام‌های تراژیک (که وزنه سنگین‌تری بود) و دیگری طنز و کمدیِ حاشیه‌اش. در برادر بزرگش راج هم این ترکیب کم‌وبیش وجود داشت اما طنزش بسیار کم‌رنگ بود. برادر کوچکش شَشی که اصلأ پرسونایی جدی داشت. طنز بازی شمی کاپور گاهی تا حد یک کمدین می‌رسید. رفتارش در نقش شخصیت‌هایی بی‌قرار و سربه‌هوا و البته عاشق‌پیشه او را در میان همه بازیگران جوان هم‌دوره‌اش در دهه 1960 متمایز کرده بود. نگاه شوخ، بی‌خیالی و چالاکی، دست انداختن دیگران و کله‌شقی ویژگی بارز نقش‌هایش در این دهه – دهه اوج کارنامه‌اش – بود. حتی موقع رقصیدن و آواز خواندن هم دست از دلقک‌بازی برنمی‌داشت. جست‌وخیزها و اداهایش سر این صحنه‌ها چیزی فراتر از تحرک مرسوم بازیگران و رقصندگان بود. جنگلی، جانور و جنجال یک عشق از همه این جنبه‌ها در کارنامه او نمونه‌اند.
شمی کاپور در آغاز داستان فیلم‌هایش همیشه یک مقدمه نسبتأ طولانی داشت حاوی نمایش روند آشنایی‌اش با دختری که وجه رمانتیک فیلم را رقم می‌زد. در این مقدمه شمی [شمشیر] کاپور دخترک را جان به لب می‌کرد و بیش‌تر با مردم‌آزاری‌ها و غافل‌گیری‌هایش اظهار عشق می‌کرد. دختر هم پس از مقداری ناز و غمزه و مقاومت تسلیم می‌شد و از این‌جا بخش ملودراماتیک فیلم‌ها آغاز می‌شد. اما با آن شروع‌های شوخ‌وشنگ، گاه داستان‌ها فرجامی تراژیک، معمایی یا اکشن و حادثه‌ای پیدا می‌کرد. همراه با این دگردیسی و چرخش‌های داستان و حال‌وهوا، حال شمی کاپور هم عوض می‌شد؛ به طوری که در اواخر فیلم نمی‌شد آن جوان مشنگ و دلقک‌مآب آغاز فیلم را به‌جا آورد. چشم‌هایش سرخ و نمناک می‌شد و گاهی با آن رنگ‌های اغراق شده فیلم هندی، حتی دهانش هم خونین به نظر می‌رسید. بزن بهادر هم می‌شد.
شمی کاپور به همراه برادرش راج، دلیپ کمار، سونیل دات، دارمندرا و راجندرا کمار محبوب‌ترین مردان بازیگر سینمای هند در دهه 1340 در میان تماشاگران ایرانی بودند؛ به طوری که از دو فیلم مشهور و محبوب او – جانور و جنجال یک عشق – نسخه نعل‌به‌نعل ایرانی هم ساخته شد و هر دو کپی هم – قصر زرین و یاقوت سه‌چشم – مثل اصل در گیشه موفق بودند. از همان زمان جوانی غبغب‌هایش نشان می‌داد که استعداد چاقی دارد و در میان‌سالی که هنوز فیلم بازی می‌کرد به کوهی از گوشت تبدیل شد؛ زمانی که دیگر بساط نمایش فیلم هندی در سینماهای ایران برچیده شده بود. ما این هیبت او را در فیلم‌ها ندیدیم و هنوز همان شمشیر کاپور چالاک و شوخ را در فیلم‌های دهه 1960 او به یاد می‌آوریم.

Labels:



[ / ]




.مطالب اين صفحه تحت قانون «حقوق مؤلفين» است. چاپ بخشی يا تمام اين صفحه تنها با اجازه نويسنده ممکن است ©